Bankomat
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.
Bankomat jest automatycznym urządzeniem służącym przede wszystkim do wypłaty gotówki za pomocą magnetycznej lub chipowej karty płatniczej. Obecnie bankomaty służą także do drukowania potwierdzeń, dostarczania informacji o stanie konta, przyjmowania wpłat na konto itp. operacji.
Działanie bankomatu opiera się na systemie informatycznym, umożliwiającym wymianę informacji z centralą. Na podstawie informacji zawartych na karcie płatniczej i osobistego, poufnego numeru identyfikacyjnego klienta (tzw. PIN-u), zapobiegającemu użycie karty przez osobę nie będącą właścicielem lub osobą upoważnioną przez właściciela karty, bankomat łączy się z centralnym komputerem i po otrzymaniu komunikatu wyrażającego zgodę na wykonanie żądanej operacji uruchamia urządzenie obsługujące wypłatę lub wpłatę gotówki. Możliwe jest także działanie bankomatu w trybie off-line, gdzie do wysokości pewnej ustalonej kwoty, bankomat nie łączy się z systemem centralnym ale sam podejmuje decyzje o wypłacie gotówki klientowi (jest to zachowanie dopuszczalne jedynie przy kartach elektronicznych EMV).
W użyciu są dwa rodzaje bankomatów:
- CD (Cash Dispenser) - służący tylko do wypłaty gotówki,
- ATM (Automated Teller Machine) - wielofunkcyjny bankomat, za pomocą którego możemy, oprócz pobierania gotówki, sprawdzić stan konta, prześledzić historię dokonanych operacji, dokonać przelewu, itp.
Wynalazcą bankomatu był John Shepherd-Barron. Pierwszy bankomat na świecie, pojawił się w oddziale Barclays Bank w Londynie, 27 czerwca 1967 r. W Polsce pierwsze bankomaty pojawiły się w 1991 r. w większych miastach.
Największymi producentami bankomatów są firmy: NCR, Wincor-Nixdorf, Diebold oraz Olivetti.
W Polsce usługi bankomatowe zwykle są zlecane specjalizowanym firmom na zasadzie outsorcingu, tylko większe banki posiadają własną sieć bankomatów. Przykładem takiej firmy jest Euronet.
Tekst pochodzi ze strony Wikipedia.org udostępniany na licencji GNU Free
|
|
