Home Banking
Banki od dawna dążyły do opracowania metod pozwalającym klientom na porozumiewanie się z nimi z domu lub miejsca pracy.
Szczególnie ważnym klientom stworzono możliwość wydawania zleceń telefonicznych.
Było to możliwe dzięki znajomości przez wyznaczonych pracowników głosu wybranych klientów, a dodatkowym zabezpieczeniem było podawanie przez klienta hasła.
Wprowadzenie komputerów umożliwiło zastosowanie tego systemu na znacznie szerszą skalę.
Został on nazwany home bankingiem.
W Polsce home banking wprowadzono w 1993 r., początkowo tylko dla dużych firm.
Stopniowo system ten uruchomiła większość średnich i dużych banków, a także niektóre mniejsze banki.
Pod względem technicznym home banking najczęściej polega na tym, że komputer klienta jest za pomocą modemu i telefonu łączony z komputerem bankowym.
Dzięki wprowadzeniu home bankingu klient może otrzymać wyciąg z rachunku, dokonywać przelewów krajowych i zagranicznych, założyć i zlikwidować lokatę terminową, zamówić i zastrzec czeki, przesyłać informacje do banku i otrzymywać (np. na temat kursów walut, aktualnego oprocentowania depozytów i kredytów). Z czasem home banking zaczął się coraz bardziej różnicować i w wielu bankach zrezygnowania z używania tej nazwy.
Wprowadzono usługi wywodzące się z home bankingu, ale noszące inne nazwy, w zależności od sposobu łączności klienta z bankiem. Najczęściej spotykana jest łączność za pomocą Internetu, telefonu komurkowego i zwykłego telefonu.
Banki rozważają możliwość stworzenia odrębnej sieci obsługującej wyłącznie instytucje finansowe, lepiej zabezpieczonej od Internetu.
|
|
